Twórcy Wydziału

Jerzy Sołtan

Jerzy Sołtan był architektem, absolwentem Politechniki Warszawskiej. W niewoli, do której trafił we wrześniu 1939 roku, zajmował się między innymi tłumaczeniem książki „Kiedy katedry były białe” Le Corbusiera. Po wojnie wyjechał do Francji i zatrudnił się u twórcy pawilonu L’Esprit Nouveau, z którym wcześniej prowadził korespondencję. Do Polski powrócił w 1949 roku, zaproszony do organizowania nowego Wydziału Architektury Wnętrz na warszawskiej ASP. W 1950 roku został dziekanem nowego wydziału, prowadził Katedrę Projektowania Form Przemysłowych. Jego pierwszym asystentem był Oskar Hansen, z którym współpracował zaraz po powrocie do Polski. Był inspiratorem, a następnie kierownikiem Zakładów Doświadczalnych ASP w Warszawie (późniejszych Zakładów Artystyczno-Badawczych), które zostały powołane przez ówczesnego rektora, Mariana Wnuka w 1954 roku. Sołtan był prekursorem nauczania wzornictwa na warszawskiej ASP, wprowadził nową metodę dydaktyczną, która uwzględniała respektowanie potrzeb użytkownika oraz ograniczeń zleceniodawcy, przy krytycznym podejściu do tematu. W ramach działalności Zakładów Doświadczalnych Sołtan wprowadził „metodę integracyjną”, według której nad jednym projektem współpracowali twórcy z różnych dziedzin (architekci, projektanci, graficy, malarze, a nawet muzycy), których kompetencje uzupełniały się. Zgodnie z tą metodologią powstały wybitne realizacje w przestrzeni Warszawy: kompleks sportowy „Warszawianka” (Jerzy Sołtan, Zbigniew Ihnatowicz, Lech Tomaszewski), wnętrza dworca Warszawa Śródmieście (Jerzy Sołtan, Zbigniew Ihnatowicz, Wojciech Fangor), bar „Wenecja” (Jerzy Sołtan, Zbigniew Ihnatowicz, Adolf Szczepiński), a także niezrealizowany projekt pawilonu polskiego na Expo’58 w Brukseli (Jerzy Sołtan, Zbigniew Ihnatowicz, Lech Tomaszewski, Wojciech Fangor, Wacław Zalewski, Krzysztof Meisner, Oskar Hansen). Pod koniec lat 50. działalność Zakładów została uzupełniona o projekty wzornicze realizowane na zlecenie przemysłu. Od końca lat 50. Sołtan utrzymywał kontakty z Walterem Gropiusem, pracował z nim na Uniwersytecie Harvarda w Cambridge, Massachusetts, gdzie – w latach 1967-1974 – pełnił funkcję dziekana Wydziału Architektury. W 1975 roku został dyrektorem Programu Przestrzennego Kształtowania Miast, w 1979 roku przeszedł na emeryturę.

Lech Tomaszewski

Lech Tomaszewski był architektem, absolwentem Politechniki Warszawskiej, specjalistą od problemów konstrukcyjnych, a także niezwykle oryginalnym twórcą łączącym nauki ścisłe ze sztuką. Był także działaczem, członkiem ciał doradczych zajmujących się sprawami wzornictwa i szkolnictwa artystycznego. Współpracę z warszawską ASP rozpoczął od działalności w ramach Zakładów Doświadczalnych, do których zaprosił go Jerzy Sołtan pozostający pod wrażeniem umiejętności konstruktorskich i twórczego potencjału Tomaszewskiego. W 1958 roku Tomaszewski objął etat zastępcy profesora statyki i konstrukcji budowlanych oraz prowadził zajęcia z „Form strukturalnych”. W 1962 roku został prodziekanem Wydziału Architektury Wnętrz, w latach 1964-1969 pełnił funkcję dziekana, jednocześnie kierując pracownią wzornictwa w Zakładach Doświadczalnych. W tym czasie utrzymywał kontakty z Hochschule für Gestaltung w Ulm, kontynuującą idee Bauhausu. Ściśle współpracował z Katedrą Projektowania Form Przemysłowych na Wydziale Architektury Wnętrz. Od 1964 roku zastępował na stanowisku kierownika katedry Jerzego Sołtana, a po jego wyjeździe pełnił tę funkcję do 1974 roku. Po utworzeniu Wydziału Wzornictwa Przemysłowego Tomaszewski został jego prodziekanem. Od 1980 roku do niespodziewanej śmierci w 1982 roku pełnił funkcję rektora warszawskiej ASP. Brał czynny udział w strajku studenckim rozpoczętym w 1981 roku, pozostając z protestującymi studentami do samego końca. Tomaszewski działał na styku sztuki i nauki. Na początku lat 50. zainteresował się teoretycznymi rozważaniami wokół architektury, od początku lat 60. prowadził badania na przecięciu matematyki, badań nad strukturą form i topologią. Jedną z jego najbardziej twórczych idei były powierzchnie jednostronne, które były nowatorskie zarówno z perspektywy matematyki, jak i sztuki.

Andrzej Jan Wróblewski

Andrzej Jan Wróblewski z wykształcenia jest rzeźbiarzem i z tą dziedziną łączą się początki jego twórczości. Jeszcze na studiach odniósł sukces trafiając do finału międzynarodowego konkursu na projekt pomnika oświęcimskiego (razem z Andrzejem Latosem). Po studiach został asystentem w pracowni Jerzego Jarnuszkiewicza. Równolegle rozwijał zainteresowanie wzornictwem, które widział jako dziedzinę, która ma potencjał większego niż rzeźba oddziaływania społecznego. Ostatecznie przeszedł z Wydziału Rzeźby na Wydział Architektury Wnętrz. W latach 1964-1974 był adiunktem w tamtejszej Katedrze Projektowania Form Przemysłowych, gdzie współpracował z Jerzym Sołtanem. Po wyjeździe Sołtana Wróblewski stał się orędownikiem powołania odrębnego Wydziału Wzornictwa, co ostatecznie doszło do skutku w 1977 roku, a Wróblewski został jego pierwszym dziekanem. W latach 1984-1985 pełnił funkcję rektora ASP, by ostatecznie wyemigrować do USA, gdzie pracował jako profesor na Uniwersytecie Illinois w Urbana-Champaign. Opracował tam program nauczania wzornictwa. Obecnie mieszka w Kanadzie. Jako projektant realizował samodzielnie i w zespołach różnorodne projekty: od przedmiotów domowego użytku, przez systemy identyfikacji, po obudowy ciężkich maszyn budowlanych. Jest współautorem nowej wersji skutera „Osa” (wraz z Elżbietą Dembińską i Cezarym Nawrotem). We współpracy z Emilem Cieślarem, Olgierdem Rutkowskim i Stanisławem Siemkiem stworzył wyjątkową bryłę obudowy komputera tranzystorowego dla Polskiej Akademii Nauk, która stanowi jeden z najwybitniejszych projektów powstałych w Zakładach Doświadczalnych ASP. Jest także twórcą między innymi projektu metalowych sztućców dla Polskich Linii Lotniczych LOT oraz modularnego systemu karoserii koparek hydraulicznych dla Zakładów Maszyn Budowlanych „Waryński” w Warszawie (razem z Andrzejem Latosem).

Cezary Nawrot

Cezary Nawrot był inżynierem, absolwentem Politechniki Warszawskiej. Od 1960 roku pracował na Akademii Sztuk Pięknych: najpierw na Wydziale Architektury Wnętrz, następnie przeszedł na nowopowstały Wydział Wzornictwa Przemysłowego. Tam dwukrotnie (w latach 80. i 90.) pełnił funkcję dziekana. Od 1956 roku pracował w FSO w Warszawie jako konstruktor i projektant. Stworzył tam swoje najbardziej znane realizacje, w tym projekt legendarnej, nigdy niewdrożonej Syreny Sport. Ten ekstrawagancki kabriolet został opracowany w wersji przedprototypowej (jako samochód testowy) i służyć miał sprawdzeniu nowych rozwiązań dla produkcji seryjnej. Inspirowany był niemieckim samochodem BMW 507 i stanowił studium formy samochodu sportowego stworzone z użyciem nowych technologii. Cezary Nawrot zaprojektował też, między innymi, jedną z wersji nadwozia Poloneza Caro oraz Syreny Bosto. Na początku lat 80. stworzył prototyp samochodu Beskid, który był jednym z pierwszych tzw. miniwanów. Oprócz projektów motoryzacyjnych Cezary Nawrot zajmował się także wzornictwem artykułów gospodarstwa domowego.

Roman Duszek

Roman Duszek jest absolwentem grafiki na warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych. W latach 60. pracował dla studia Lonsdale Design w Paryżu. W latach 70., po powrocie do Polski, związany był z Doświadczalną Oficyną Graficzną, która funkcjonowała przy Pracowniach Sztuk Plastycznych i zajmowała się projektowaniem i produkcją najbardziej prestiżowych druków w kraju. W latach 1978-84 uczył projektowania graficznego i komunikacji wizualnej na Wydziale Wzornictwa Przemysłowego. Jest autorem wielu znanych do dzisiaj znaków graficznych m. in. dla Dziennika Telewizyjnego i Telewizji Polskiej oraz opakowań kosmetyków, artykułów spożywczych, czy papierosów. Jego najbardziej znanym polskim projektem jest kompleksowa identyfikacja wizualna dla Polskich Linii Lotniczych LOT (we współpracy z Andrzejem Zbrożkiem), którą stworzył na podstawie badań m. in. widoczności znaków na startujących i lądujących samolotach w różnych warunkach atmosferycznych. Warszawiacy dobrze znają jego projekt informacji wizualnej pierwszej linii metra, który opracował razem z Andrzejem Bojarem i Markiem Stańczykiem w 1983 roku (a zrealizowano go dopiero w 1995 roku). W 1984 roku Roman Duszek wyemigrował do USA, gdzie uczył w University of Illinois w Urbana-Champaign oraz Missouri State University w Springfield.

Jacek Sempoliński

Jacek Sempoliński był malarzem. Podczas II wojny światowej studiował w konspiracyjnej szkole im. Konrada Krzyżanowskiego w Warszawie, po wojnie uczył się na warszawskiej ASP pod kierunkiem m. in. Eugeniusza Eibischa. Od 1956 roku pracował jako pedagog na Akademii Sztuk Pięknych. W 1980 roku stworzył i kierował Katedrą Kształcenia Ogólnoplastycznego na Wydziale Wzornictwa Przemysłowego. Jednostka ta odpowiedzialna była za naukę „sztuk czystych” (malarstwa, rysunku, rzeźby) oraz kształtowanie artystycznej wrażliwości studentów. We własnej praktyce malarskiej Sempoliński łączył tradycję polskiego koloryzmu z zaangażowaniem moralno-etycznym pokolenia Arsenału 55. Interesowały go nawiązania do muzyki oraz problemy formy malarskiej (kolor, światło, faktura), z czasem w swojej sztuce zaczął poruszać tematykę egzystencjalną oraz religijną. W latach 80. zaangażowany był w sztukę niezależną tworzoną w obrębie kościoła.

Akademia Sztuk Pięknych w Warszawie © 2018

Korzystamy z technologii ciasteczek. Przeglądając naszą stronę zgadasz się na używanie ich. Polityka cookies.Rozumiem